دلم نمیخواد بیام اینجا از تلخی زندگی بنویسم. اونم وقتی شیرین ترین هدیه خدا تو آغوشم خوابیده. ولی خدا نگذره از کسی که اسم مادر یدک میکشه و نه تنها مهر مادری نداره، که خودش اعتراف میکنه به نفرت از نوه ... خدا همهی اون نفرت رو تبدیل کنه به اتفاقهایی که راضی هست برای من بیفته ... برگرده به زندگیش. فقط همین خدایا

برا اولین بار سر کسی که بهم چند سال طعنه میزد کمی صدام رو بردم بالا. نه با توهین و تحکم. بلکه با بغض و گلایه. گفتم حق نداری بیشعوریت در حق من و عزیزانم رو ادامه بدی. مشکل اینه یه بیشعور هیچ وقت زیر بار نمیره بیشعوره. میگه و زندگی از هم میپاشه و فتنه میندازه و میگه کی بود کی بود؟ عزییییزم من نبودم. عزیزم و زهرمار.

این دو سه روز تاسوعا و عاشورا به زور یه ساعتی تو مراسما نشستم و همون چند خط شعر و روضه که شنیدم من رو فقط یاد دردهای این چند هفتهی خودم و بیشرفی هندجگرخواری انداخت که یه روزی خیلی مظلوم ومهربون بود. الان کثافت روح و نگاه و کلامش حالم روبه هم میزنه. کثافتی که تو ذات مریض و روحشه و فقط از حسادت سرچشمه میگیره. کسی که چشماش رو موقع تصمیم های مهم زندگی ببنده و فکر کنه شاهکار کرده و بعد که فهمید گند زد، از هرکسی که از خودش ارومتر بوده متنفر بشه و نفرتش رو در قالب کلمات زشت بیان کن، از پشتترین حیوانات هم پستتره. من نه معصومم نه میخوام ادای آدمای باگذشت رو دربیارم. کاری رو میکنم که قلبم میگه. تا الان قلبم میگفت دلت برا آدم بدبخت و حقیر بسوزه چون اگه بدبخت نبود با این رذالت برخورد نمیکرد. الان قلبم میگه اون رذالت، یه وحشیگری روحی خودخواستهست. از زندگیت بنداز بیرون این پیرزن سگ کثیف رو.